Nadbudowa (augmentacja) kości

augmentacja

W przypadku niedostatecznej ilości tkanki kostnej przeprowadza się jej nadbudowę z użyciem sztucznych preparatów lub własnej kości. Zabieg ten służy odtworzeniu utraconej wcześniej objętości kości. W okresie kilku miesięcy czy lat od ekstrakcji zęba dochodzi często do znacznej utraty tkanki kostnej. Zamknięcie luki po usuniętym zębie przy użyciu implantu nie jest możliwe bez dostatecznej ilości kości.

Opracowano różne techniki nadbudowy kości. Można wśród nich wyróżnić augmentację jednoczasową i poprzedzającą.

Augmentacja jednoczasowa

Jednoczesne przeprowadzenie zabiegów implantacji i augmentacji można rozważać w przypadku stosunkowo niewielkich ubytków kości. Do nadbudowy wykorzystuje się zwykle sztuczne materiały kościozastępcze, które ulegają przemianie w tkankę kostną w ciągu sześciu do dwunastu miesięcy. Zastosowanie materiału kościozastępczego oznacza brak konieczności pobierania własnej tkanki kostnej, dzięki czemu nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego zabiegu w innej okolicy.

Augmentacja poprzedzająca

W przypadku dużych ubytków kostnych niezbędne jest wcześniejsze przeprowadzenie zabiegu augmentacji. W tej sytuacji wykorzystuje się własną kość pacjenta. Tkankę kostną pobiera się zazwyczaj z okolicy zatrzonowcowej (położonej za ostatnim zębem szczęki) lub z okolicy bródki. Jedynie w przypadku bardzo rozległych ubytków konieczne jest pobranie tkanki kostnej spoza jamy ustnej. W takich sytuacjach pozyskuje się kość z okolicy grzebienia biodrowego.

W przypadku wcześniejszej augmentacji wszczepienie implantu możliwe jest najwcześniej po upływie sześciu miesięcy. Wcześniej musi dojść do zrośnięcia się nadbudowy z kością szczęki lub żuchwy. Do wad augmentacji poprzedzającej należy konieczność przeprowadzenia większej liczby zabiegów. Ponadto potrzeba pobrania materiału kostnego wiąże się dodatkowo ze stworzeniem drugiej rany pozabiegowej.