Usuwanie zębów
Pod pojęciem ekstrakcji zęba rozumie się jego usunięcie w znieczuleniu miejscowym, przy użyciu specjalnie do tego przeznaczonych kleszczy i dźwigni. Jest to najczęstszy zabieg chirurgiczny wykonywany w obrębie głowy. Zęby zatrzymane udaje się zazwyczaj usunąć przy pomocy dźwigni i kleszczy, dzięki czemu nie ma konieczności prowadzenia zabiegu chirurgicznego. Jednak w przypadku bardzo zniszczonych zębów lub kruchych korzeni konieczne jest zazwyczaj odsłonięcie płata dziąsłowego (uniesienie błony śluzowej dziąsła i odsłonięcie korzenia). Do wskazań do ekstrakcji zębów należą:
- próchnica głęboka, sięgająca na kilka milimetrów poniżej poziomu dziąseł;
- zęby, które powodują dolegliwości bólowe mimo przeprowadzonego leczenia kanałowego i/lub resekcji wierzchołków korzeni;
- leczenie ortodontyczne w przypadku niedostatecznej ilości miejsca;
- perforacja (przedziurawienie) ściany korzenia w trakcie leczenia kanałowego;
- zęby, które się nie wyrżnęły (na przykład częściowo zatrzymane zęby mądrości);
- nowotwory lub torbiele;
- zęby tkwiące w szczelinie złamania po złamaniu szczęki lub żuchwy;
- zęby nadliczbowe (dodatkowe);
- znaczny miejscowy ubytek kości, na przykład w przebiegu zapalenia przyzębia.
Przed usunięciem zęba należy zawsze wcześniej wykonać zdjęcie rentgenowskie w celu oceny warunków miejscowych. Ekstrakcję należy odroczyć w następujących przypadkach:
- bezpośrednio po zawale serca,
- w czasie chemio- lub radioterapii,
- w przypadku znacznego rozrzedzenia krwi (wskaźnik Quicka).
